ทวิลีลาวดีบทที่ 8
หลายวันต่อมา “คะ…คุณ” ผมลืมตาโตเท่าไข่ห่านมองชายในฝันเมื่อหลายวันก่อนในสถานที่เดิมที่กำลังนอนจมห้วงนิทรากอดผมตอนนี้ ผมหันมองสำรวจไปรอบห้อง แน่นอนว่าทุกอย่างเหมือนความฝันครั้งที่แล้วไม่มีผิดราวกับจับวาง จะโต๊ะทำงานหรือตู้เสื้อผ้า ล้วนอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ผิดเพี้ยน นี่ผมฝันละเอียดขนาดนี้? เอาวะลองดู จะได้รู้วาฝันหรือจริง… เพี๊ยะ! ไม่เจ็บสักนิดแหะ แสงแดดนอกระเบียงเริ่มทอแสงเหลืองกว่าเดิม ทำให้แก้มที่ช้ำแดงถูกแสงกระทบจนฉายชัด หากแต่ไร้ความเจ็บปวด เพียง… “เจ้าทำอะไร” คนแก้มแดงเป็นรอยมือลืมตาขึ้นมาก็จ้องผมตาไม่กระพริบ เพี๊ยะ ตบย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ “เจ็บไหม” “...” ขุนไกลมองหน้าเจ้าตัวเล็กพี่กล้าตบหน้าเขา หลังคราวที่แล้วเจ้าตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอยต่อหน้าต่อตา คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก แต่กลับมาครั้งนี้ ไม่เพียงแต่กล้าจ้องหน้าเขา แต่กล้าตบหน้าเขาถึงสองครั้ง ทั้งยังทำตาแป๋วแหววไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ฟึ่บ! “ปล่อยผม จะกอดผมทำไม ผมอึดอัด” ผมดิ้นกุกกักในอ้อมกอด หมอนสีขาวถูกดันจนตกไปข้างเตียง นี่มันฝันเดจาวูชัดๆ คราวที่แล้วก็โดนกอดแบบนี้ คราวนี้ยังโดนรวบไปกอดจนแน่น หายใจไม่ออกแล้ว ไม่ได้อยากดมขนห...