ทวิลีลาวดีบทที่ 8
หลายวันต่อมา
“คะ…คุณ”
ผมลืมตาโตเท่าไข่ห่านมองชายในฝันเมื่อหลายวันก่อนในสถานที่เดิมที่กำลังนอนจมห้วงนิทรากอดผมตอนนี้ ผมหันมองสำรวจไปรอบห้อง แน่นอนว่าทุกอย่างเหมือนความฝันครั้งที่แล้วไม่มีผิดราวกับจับวาง จะโต๊ะทำงานหรือตู้เสื้อผ้า ล้วนอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ผิดเพี้ยน
นี่ผมฝันละเอียดขนาดนี้?
เอาวะลองดู จะได้รู้วาฝันหรือจริง…
เพี๊ยะ!
ไม่เจ็บสักนิดแหะ
แสงแดดนอกระเบียงเริ่มทอแสงเหลืองกว่าเดิม ทำให้แก้มที่ช้ำแดงถูกแสงกระทบจนฉายชัด หากแต่ไร้ความเจ็บปวด เพียง…
“เจ้าทำอะไร”
คนแก้มแดงเป็นรอยมือลืมตาขึ้นมาก็จ้องผมตาไม่กระพริบ
เพี๊ยะ
ตบย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
“เจ็บไหม”
“...”
ขุนไกลมองหน้าเจ้าตัวเล็กพี่กล้าตบหน้าเขา หลังคราวที่แล้วเจ้าตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอยต่อหน้าต่อตา คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก แต่กลับมาครั้งนี้ ไม่เพียงแต่กล้าจ้องหน้าเขา แต่กล้าตบหน้าเขาถึงสองครั้ง ทั้งยังทำตาแป๋วแหววไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
ฟึ่บ!
“ปล่อยผม จะกอดผมทำไม ผมอึดอัด”
ผมดิ้นกุกกักในอ้อมกอด หมอนสีขาวถูกดันจนตกไปข้างเตียง นี่มันฝันเดจาวูชัดๆ คราวที่แล้วก็โดนกอดแบบนี้ คราวนี้ยังโดนรวบไปกอดจนแน่น หายใจไม่ออกแล้ว ไม่ได้อยากดมขนหน้าอกคนในฝันหรอกนะ
“เจ้ามีครอบครัวแล้วแน่หรือไม่ เจ้ามาเรือนข้าครอบครัวเจ้าว่าอย่างไร”
“ผมไม่ได้อยากมาสักหน่อย ปล่อยผมผมจะกลับบ้าน”
“เจ้าจะไปไหน เรือนเจ้าอยู่ที่ใด”
ดิ้นๆๆ
ฟึ่บ กึก
จิ้บ จิ้บๆ
จมูกโด่งเคลื่อนผ่านแก้มใส ขณะที่เจ้าตัวเล็กกำลังดิ้นไปมา ขืนตัวออกจากแขนแกร่งที่รัดแน่น ดวงตาเล็กๆหันไปสบตาคู่คม สายตาทั้งสองประสานกัน แม้เสียงนกร้องที่แว่วเข้ามาก็ดูเหมือนจะไม่สามารถทำให้คนน้อยที่หูอื้อไปแล้วกลับมาได้ยินได้ รอยยิ้มชอบอกชอบใจปรากฏที่มุมปากคนตัวโต
“หอมดี”
ฉ่า
ผมงุดหน้าหนี ซ่อนแก้มแดงๆของตัวเองไว้กับซอกคอที่เส้นเลือดขึ้นเป็นเอ็น ไม่กล้าคิดว่าหากความฝันนี้เป็นเรื่องจริง…จะทำอย่างไร
“ครั้งก่อน เจ้าก็ล่อนจ้อนเช่นนี้ ข้านับถือความใจกล้าของเจ้าเสียจริง”
ล่อนจ้อน?
ผมก้มมองสภาพของตัวเอง รีบดึงผ้าแพรจากกายท่านขุนมาพันตัว ตายๆๆ นี่ที่ผมฝันว่าอยู่ในเรือนโบราณ แค่นี้ก็อายจะแย่ ถ้าไปโผล่สนามกีฬา ตื่นมาผมคงได้ฆ่าตัวตาย
เดี๋ยวนะ ท่านขุนคนนี้พูดว่าครั้งก่อน
“เจ้าหน้าแดงอีกแล้ว”
ฟึ่บ
เอี๊ยด
คนสวมกางเกงผ้าจีนตัวเดียวเปลือยแผ่นอก ยอมปล่อยคนในอ้อมแขน รีบจ้ำๆไปที่โต๊ะทำงาน สมุดเล่มหนึ่งกางออก ก่อนจะจรดปลายหมึกลงไปเขียนอะไรบางอย่าง ดูเร่งรีบร้อนรนผิดกับท่าทีปกติ
“ล่อนจ้อนทำให้หน้าแดง” พึมพัมๆ
…….
อาหารสามสี่อย่างตามตำรับไทยเดิมจัดจานและแกะสลักอย่างดีวางอยู่กลางโต๊ะ แม้จะมีการรับช้อนส้อมเข้ามาขายในสยาม แต่เรือนนี้คุ้นชินกับการใช้มือแต่เดิมเสียมากกว่า ยามปกติจึงใช้มือทานอาหาร ทว่าโต๊ะเก้าอี้ก็มีพร้อมไม่ให้อายแขกเรื่ออย่างใครเขา
“แปลกจริง ปกติต้องออกมาแล้ว” คุณหญิงนั่งแปลกใจ อยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารห้องโถงกลาง วันนี้นุ่งผ้าคาดอกสีเขียว โจงกระเบนสีชมพู บ่าวแขก็ยืนรอรับใช้อยู่ไม่ห่างกัน
“บ่าวไปตามให้เจ้าค่ะ”
“ลูกข้าคงเพลีย ช่วงนี้ถึงได้เก็บตัวอยู่แต่ในหอนอน ช่างเถอะ ข้าไปเอง”
…..
“ครั้งก่อนเจ้าอยู่ไม่ถึงชั่วยาม ครั้งนี้จะอยู่นานหรือไม่”
“ครั้งก่อน?”
ผมรีบเดินเข้าไปคุยกับท่านขุนใกล้ๆ ผมยืมเสื้อผ้าท่านขุนมาใส่ ท่านขุนสอนว่าสีเสื้อจะใส่มั่วซั่วไม่ได้ ต้องดูวันดูกาลเทศะ เพื่อตัดปัญหาผมจึงใส่เหมือนกันกับท่านขุน เป็นเสื้อสีเนื้อ ผ้าจีนใส่สบายไม่หยาบมาก กางเกงเองก็เป็นทรงกระบอก คล้ายๆผ้าแพรใส่แล้วเย็นดี สีน้ำเงินอมม่วง
ท่านขุนยืนจับเก้าอี้อยู่ตรงโต๊ะทำงานมุมหนึ่งของห้อง เขามองผมอย่างพิจารณา
“ใช่ ครั้งก่อนที่เราเจอกันครั้งแรกตอนที่เรืยนจัดงานทำบุญวันเกิดข้า”
“ไม่จริงน่า ผมจะฝันละเอียดขนาดนี้เลย ต่อเนื่องอย่างกับกำลังดูซีรีย์” บ่นเสียงเบา
“เจ้าว่ากระไร ข้าไม่ได้ยิน”
ท่านขุนก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ผมถอยหลังอัตโนมัติ แต่เพราะส่วนสูงของท่านขุนทำให้กางเกงที่ยืมมาใส่อยู่ ค่อนข้างรุ่มร่าม รูปร่างเสียจน…
“อยู่ไม่นานครับ ผม…เดี๋ยวผมก็กลับ…โอ๊ะ!”
ตุบ
ไม่ต้องถามว่าเสียงอะไร ผมสะดุดขากางเกงจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นไม้ ใบหน้าเหยเกฝ่ามือจับตูดตัวเองลูบๆคลำๆบรรเทาความเจ็บ นี่มันจริงๆเลย ฝันนี้จะทำให้ผมอายไปถึงไหน
เจ็บหรือ?
“ฮ่าๆๆ หกกะล้มเช่นนี้ กี่ขวบแล้วเล่า”
ผมจ้องหน้าคนที่ยืนขำ อย่างไม่อยากเชื่อ หากว่าผมรู้สึกเจ็บ นี่คงไม่ใช่ความฝันแล้ว เรือนไทยหลังนี้มีอยู่จริง ท่านขุนคนนี้ก็เป็นท่านขุนตัวจริง ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ยังไม่ได้ตายจริงๆ แล้วทำไมพระเจ้าถึงส่งผมมาผจญภัยที่นี่ละเนี่ย!
ไม่ได้ ผมต้องกลับบ้าน.
“พ่อไกล เป็นอะไรหรือเปล่าลูก พ่อไกล”
ผมกับท่านขุนมองไปที่ประตูโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงเย็นๆดูใจดีจากคนผู้หนึ่งดังอยู่ด้านหลังบานประตูนั่น
ฉิบหาย ใครมาอีกละเนี่ย!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น